[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.16″ global_colors_info=”{}”][et_pb_row _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″ custom_padding=”9px|||||”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.16″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text _builder_version=”4.16″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}”]<\/p>\n
Mijn agenda staat vol met sterf- en geboortedagen, gekoppeld aan namen van mensen wiens afscheid ik mocht begeleiden.<\/p>\n
<\/p>\n
Het lukt niet altijd om daar bij stil te staan, maar ik probeer het wel.
Een klein teken dat er nog aan iemand wordt gedacht, dat deze dag, het missen en de liefde, niet vergeten zijn.<\/p>\n
Soms is het wikken en wegen, ‘ zouden ze er nog op zitten te wachten’ dat ik van me laat horen. Ik ben immers een voorbijganger in hun leven.<\/p>\n
Zo doe ik dat op gevoel. Zal er heus ook wel eens naast zitten. De intentie is goed en ik denk dat stilte, geen berichtjes, meer pijn doet dan een klein teken van medeleven.<\/p>\n
Laat jij mensen weten dat je een sterfdag of geboortedag niet vergeet? Of ervaar je steun als een ander dat voor jou doet?
Hoe zouden we dit samen groter, vanzelfsprekender misschien kunnen maken; namen blijven noemen, blijven vieren, weer omarmen?<\/p>\n
Voor een prachtig gezin dat een jaar geleden moest loslaten schreef ik bijgaande tekst<\/p>\n
En dan<\/span><\/span><\/p>\n 1 juni<\/span><\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Is het al een jaar<\/span><\/p>\n of pas een jaar<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Alsof er geen dagen waren<\/span><\/p>\n die langer duurden dan ooit tevoren<\/span><\/p>\n Dagen van zoeken en verdwalen<\/span><\/p>\n niet meer vinden<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Alsof je<\/span><\/span><\/p>\n gisteren nog zei<\/span><\/span><\/p>\n dag ,fijne dag<\/span><\/p>\n Er slechts een knipper van je ogen zit<\/span><\/p>\n tussen vasthouden en loslaten<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Een jaar<\/span><\/p>\n Een eeuwigheid<\/span><\/span><\/p>\n aan missen<\/span><\/span><\/p>\n Een oneindigheid<\/span><\/span><\/p>\n aan houden van<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n En vandaag is slechts 1 dag<\/span><\/p>\n van alle met- zonder hem.<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Ik denk aan jullie<\/span><\/span><\/p>\n .<\/p>\n <\/p>\n [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Mijn agenda staat vol met sterf- en geboortedagen, gekoppeld aan namen van mensen wiens afscheid ik mocht begeleiden. Het lukt niet altijd om daar bij stil te staan, maar ik probeer het wel. Een klein teken dat er nog aan iemand wordt gedacht, dat deze dag, het missen en de liefde, niet vergeten zijn. Soms is het wikken en wegen, ‘ zouden ze er nog op zitten te wachten’ dat ik van me laat horen. Ik ben immers een voorbijganger in hun leven. Zo doe ik dat op gevoel. Zal er heus ook wel eens naast zitten. De intentie is goed en ik denk dat stilte, geen berichtjes, meer pijn doet dan een klein teken van medeleven. Laat jij mensen weten dat je een sterfdag of geboortedag niet vergeet? Of ervaar je steun als een ander dat voor jou doet?Hoe zouden we dit samen groter, vanzelfsprekender misschien kunnen maken; namen blijven noemen, blijven vieren, weer omarmen? Voor een prachtig gezin dat een jaar geleden moest loslaten schreef ik bijgaande tekst En dan 1 juni Is het al een jaar of pas een jaar Alsof er geen dagen waren die langer duurden dan ooit tevoren Dagen van zoeken en verdwalen […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":86,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"Mijn agenda staat vol met sterf- en geboortedagen, gekoppeld aan namen van mensen wiens afscheid ik mocht begeleiden.
Het lukt niet altijd om daar bij stil te staan, maar ik probeer het wel.
Een klein teken dat er nog aan iemand wordt gedacht, dat deze dag, het missen en de liefde, niet vergeten zijn.
Soms is het wikken en wegen, ' zouden ze er nog op zitten te wachten' dat ik van me laat horen. Ik ben immers een voorbijganger in hun leven.
Zo doe ik dat op gevoel. Zal er heus ook wel eens naast zitten. De intentie is goed en ik denk dat stilte, geen berichtjes, meer pijn doet dan een klein teken van medeleven.
Laat jij mensen weten dat je een sterfdag of geboortedag niet vergeet? Of ervaar je steun als een ander dat voor jou doet?
Hoe zouden we dit samen groter, vanzelfsprekender misschien kunnen maken; namen blijven noemen, blijven vieren, weer omarmen?
Voor een prachtig gezin dat een jaar geleden moest loslaten schreef ik bijgaande tekst.
","_et_gb_content_width":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-38988","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"yoast_head":"\n