Inspiratie
Wij zijn er alle dagen om je stap voor stap te begeleiden bij keuzes die bij jullie passen.
De uitvaartzorg kent vele mogelijkheden die een afscheid heel persoonlijk maken. We hebben aandacht voor veel details, nemen de tijd om elkaar te leren kennen en doen er alles aan om jullie te ontzorgen in deze dagen. We werken daarvoor samen met andere mensen die ook echt begrijpen wat een familie nodig heeft.
Afgelopen zondag was er koffie en lekkers voor een aantal van de mensen met wie ik vaak samenwerk.
We ontmoeten elkaar meestal terwijl we druk zijn met voor een familie zorgen.
Nu namen we de tijd voor elkaar, deelden onze passie voor het vak. De een als bloemist, de ander als fotograaf, de zorg voor overledenen, het rijden van de rouwauto, assistentie verlenen, zorgen voor beeld en geluid en opname, kisten maken of wades op persoonlijke manier… noem maar op.
De zon scheen, we konden buiten zitten en de tijd vloog voorbij.
Wat was het fijn om te voelen dat De Uitvaartzorg mag rekenen op zo’n warme kring van mensen.
Er waren ook wat mensen verhinderd: goede reden om t nog eens te doen!
Foto door @alessandramignardiphotography
Kijk nou wat ze in Duitsland hebben.. een uitvaartkist in de vorm van een hart ♥️! Iets voor jou?
Het eerste wat ik doe na een overlijden, is niets.
Dat klinkt misschien vreemd
voor een uitvaartondernemer.
De schouwarts is net geweest.
De deur valt dicht.
En dan komt vaak het telefoontje.
“De arts is net geweest…
wat moeten we nu doen?”
Veel mensen denken dat er meteen van alles moet gebeuren.
Dat er gebeld moet worden.
Dat er keuzes gemaakt moeten worden.
Dat de uitvaartondernemer direct moet komen.
Maar vaak stel ik eerst een andere vraag.
“Willen jullie dat ik nu kom?
Of is het misschien fijn om nog even samen te zijn?”
Want de eerste uren na een overlijden
zijn geen uren van organiseren.
Het zijn uren van aankomen.
Aankomen in het land van afscheid.
Nog even naast het bed zitten.
Een hand vasthouden.
Misschien een raam openzetten.
Of gewoon samen stil zijn.
De wereld buiten gaat door.
Maar in dat huis ontstaat een andere tijd.
Een zachtere tijd.
Soms kom ik meteen.
Soms kom ik een paar uur later.
En beide zijn goed.
Want afscheid begint niet met regelen.
Afscheid begint
met er zijn.
Wat was voor jullie helpend
in die eerste uren van afscheid?
—
Josephine Aerts
De Uitvaartzorg – met Liefde voor Afscheid
De afgelopen week voerde ik meerdere nazorg-gesprekken.
Soms twee weken na een afscheid, dan weer 2 maanden. Het is verschillend wanneer een familie er behoefte aan en ruimte voor heeft.
Deze gesprekken zijn zowel rauw als mooi.
Na de drukke dagen tussen overlijden en uitvaart, is er nu de leegte, het missen, het zoeken naar hoe verder. Soms ook zoeken naar jezelf, wie ben je zonder die ander in je leven, in je dagelijkse dingen.
Na misschien een intense periode van zorg, kan er vermoeidheid zijn en ook hoor ik over opluchting, voor de ander, voor jezelf.
Er zijn mensen die weer aan het werk zijn, of die er nog niet aan moeten denken. Er zijn vakanties die worden geboekt of juist afgezegd.
Het zijn altijd bijzondere gesprekken. Samen terugkijken op het afscheid, voorzichtig vooruit naar wat komt. En ook en vooral; even stilstaan bij wat is.
Voor mij ook een moment om te kijken of er meer nodig is; kom ik terug als rouwbegeleider, verwijs ik door, beveel ik een boek, een rouwreis of iets anders aan.
Meestal is het geen afsluiting, de lijn blijft open. Een appje, voor een vraag of een ervaring die gedeeld wil worden; het mag.
Op social media blijven we soms lang verbonden, een familie zag ik mede daardoor na 11 jaar weer terug; we hadden elkaar al die jaren af en toe online voorbij zien komen waardoor het gevoel van verbinding bleef.
Zoals de maan vol was gisteren, zo was ik het ook toen ik weer naar huis reed. Vol van dankbaarheid voor het werk dat ik mag doen.#uitvaartbegeleiding #nazorg #rouw #luisteren
Luisteren, vertalen en samen vormgeven.
De ouders van de 17- jarige Yorick vragen me mee te denken over een afscheid dat dichterbij komt.
Yorick heeft een aangeboren aandoening en de laatste jaren is daar epilepsie bijgekomen. Sinds het najaar eet hij steeds minder en lijkt hij met zijn gedrag op vele manieren te zeggen dat het genoeg is geweest voor hem.
Ze vertellen over hoe gevoelig hij is voor prikkels, zelfs van zijn eigen broer.
Hoe hij de laatste weken de wereld steeds kleiner maakt, afscheid neemt op zijn manier. En ook hoe zij hem daarin volgen.
Als het gaat over het afscheid komen eerst de reguliere opties voorbij. Een kleine ceremonie gevolgd door een samenzijn. We bespreken dat dit op allerlei locaties kan.
Iets verder in het gesprek vraag ik me hardop af, of het voor hem en hen niet beter zou passen het anders te doen. Eerst met het gezin de crematie en een paar dagen later rondom de urn een herdenking.
Dit kan als we de crematie in België laten plaatsvinden, daar kan je de as dezelfde of de volgende dag meenemen.
Meteen voelt het als een plan voor de ouders en we werken het samen uit in de dagen die volgen, de dagen waarin Yorick het leven langzaam loslaat.
Hij blijft na overlijden nog 4 dagen thuis in zijn eigen bed voor we hem samen naar Turnhout brengen. Een van zijn broers mag de rouwauto rijden en de andere broer en zus dragen hem daarnaartoe met de ouders.
Yorick ligt op een baar van takken. Takken waar hij zo dol op was.
De dag na de crematie doen we zijn as in een boomstam-urn gemaakt van taxus-hout.
De gasten brengen takjes mee, we luisteren naar liedjes, zien foto’s uit zijn leven en eten donuts, zijn lievelings.
In België is een dienst met de urn heel gewoon. Hier zien we het zelden. Maar het paste.
En was ontroerend mooi.
*geplaatst met toestemming van de trotse ouders van Yorick*
#uitvaartbegeleiding #metliefde #uitvaartanders #gezinsbegeleiding #rouw crematie
